Da Trolddomen bleff hved - & Paa Jorden han Da som nu Jaget ved at lefve, ved at aande, Ved hver Bevgelse saa at nsten vaer Smerte
Medens han gik Blandt Mennisker, han skuffed frst: I ydre vaer der intet Skifte Lig det han hafvde flt i Liiv
De trller ham Med at Sind ham, Een Krafft aff Natur, Som uden Selfbedrag
Han gliider useet dem, streifer i sit Jag Lig Farver, Nattens Aandedrag
For Guderst hafver nogensinde Git Mennisket Svar paa hvem han Dmon, Phantom & Vaer Naffn paa det de aldrig kunde finde
End han - I hans Hirte: Een tung Som det Hav Der eldsker Dyb
Der - I Vintrens Flder han al Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, ham fra en sunken Himmel
...Oc ved den Midnattssalme Som Fryckt i Natten Skald de ffromme falme
The did breake and gave release To hours Mankynde But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A approaching payn
he was As he with men On the surface of - no change No as the Beast within
They fear him, these A power pure, nature Perception sans
Amongst them he walks a tint if Twilight The breath of
No of God did tell Man He did hide & Phantom, Daemon & Beast - Mere names to what they fear'd
But he - In his heart: An unfathomable As teh sea loves its deeps
- An animal crawling the wintry soil All Hope, & Life he slayes
The Moone, anew, him welcome from a waning sky
... And by the Of his midnight Feare shall be harvest From the Pious of men